جاویدنام احسان افرشته، متولد ۱۳۷۲، دانشآموختهٔ مقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی عمران و متخصص حوزهٔ شبکه و فناوری اطلاعات بود. او در سال ۱۴۰۳ پس از بازگشت از ترکیه به ایران، بازداشت شد و ماهها را در سلول انفرادی سپری کرد. اگرچه قوهٔ قضائیه جمهوری اسلامی مدعی شده است که او در «نپال» تحت آموزش موساد قرار گرفته و اطلاعات حساس جمهوری اسلامی را در اختیار اسرائیل میگذاشته است، اما گزارشهای متعددی، از جمله اظهارات شخص خود او پس از صدور حکم اعدام، دلالت بر این میکند که از او تحت فشار و شکنجه، اعتراف اجباری گرفته شده است. چنانکه او پس از انتقال به بند عمومی، همه اتهامات واهی منتسب به خود را رد کرده و اعترافاتش را «ناشی از شکنجه» دانسته بود.
او در خردادماه ۱۴۰۳ از سوی شعبهٔ ۱۵ دادگاه انقلاب تهران و به ریاست قاضی صلواتی، به اعدام محکوم شد و این حکم در دیوان عالی کشور نیز تأیید شد. در حالی که بنا بر برخی گزارشها، پرونده در مسیر اعاده دادرسی نیز قرار داشت و برای بررسی مجدد ارجاع شده بود. در آبان ماه سال گذشته، گزارشهایی درباره انتقال ناگهانی او از بند ۷ زندان اوین و تلاش برای انتقالش به زندان قزلحصار منتشر شده بود؛ انتقالی که بنا بر گزارشها با اعتراض و مقاومت برخی زندانیان سیاسی همراه شد. نیروهای گارد زندان در آبانماه با اعمال خشونت او را از بند خارج کرده بودند.
بنا بر روایتهای منتشرشده، پدر احسان پیش از اجرای حکم جان باخته بود و مادر او برای آنکه احسان بتواند با پدرش وداع کند، به قاضی پرونده مراجعه کرده بود. طبق همین روایت، قاضی پرونده در پاسخ گفته است: «نگران نباشید، به زودی پدرش را ملاقات میکند.» احسان در بامداد چهارشنبه، ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ سربهدار شد.